Ένα ποίημα αφιερωμένο σε όλες τις κόρες, τις μητέρες, εκείνες που πρόκειται να παντρευτούν και εκείνες που είναι ήδη παντρεμένες…
Από τη συλλογή μου «Η Μετανάστευση της Ποίησης»:
15- Είμαι η μητέρα της…
Δεν θα την πουλήσω,
με ακούς;!
Είμαι η μητέρα της…
Θα σηκώσω αυτό το πέπλο από το πρόσωπό της…
Για να με δεις στο μάγουλό της, στα μάτια της, στο ανάστημά της…
Κοίταζε όλη τη νύχτα την ομορφιά της,
δεν με πιστεύεις;!
Να, κοίτα…
Είμαι η μητέρα της…
***
Ήμουν η ίδια η ζωή μου,
εκείνη που χτένιζε τα μαλλιά της…
Εγώ είμαι εκείνη που έβαζε το κολ γύρω από τις βλεφαρίδες της…
Με γνωρίζεις; Τη γνωρίζεις;!
Είμαι η μητέρα της…
Την ημέρα που την κουβαλούσα στη μήτρα μου, γεμάτη ελπίδες,
και την έφερα στον κόσμο…
Της απήγγειλα στίχους προσευχής…
Με τα δάχτυλά μου έπλεξα μια κοτσίδα
και την ύφανσα…
Το μικρό της χέρι μέσα στο δικό μου,
και τα γράμματα της αγάπης
τα διάβαζα και τα έγραφα…
Είδα τα χαμόγελα στα μάτια της,
τα έκανα εικόνα
και τα ζωγράφισα…
Στο σπίτι, το παγόνι της
ανοίγει τα φτερά του,
το σπίτι μου έγινε ναός
για την ομορφιά της…
Για τα μάτια σου, ξένε,
τη δίδαξα, τη μεγάλωσα, τη φρόντισα…
Σαν να ήταν ο κόσμος ένα τριαντάφυλλο
πάνω στο κλαδί του…
Κι εσύ είσαι ο μόνος που
κέρδισε την καρδιά της…
Δεν βλέπεις τα δάκρυά της να κυλούν
και να ξεπλένουν τα μάγουλά της;
Δεν ήξερες πως η αναχώρησή της
είναι η πληγή της;!
Είμαι η μητέρα της και την αγκάλιασα…
Εκείνη είναι που βλέπει τον γάμο
σαν να σημαίνει πως την ξεριζώνουν από τη ρίζα της…
Είναι ακόμη ένα παιδί μέσα στη μητέρα του
και αγαπά τη ζεστασιά της…
Δεν έχει σημασία αν είναι ένα πουλί στον γάμο της και οι άνθρωποι τραγουδούν γύρω της… Μα εσύ είσαι εκείνος που κατέχει τη μαγεία της, τη δυστυχία της ή το άρωμά της…
Είμαι η μητέρα της… και σε σένα παραδίδει τη ζωή της! Είδες να έρχεται προς εσένα, κοιτάζοντας πίσω; Είδες πώς τα βήματά της διακηρύσσουν τον φόβο της; Έρχεται σε σένα με την αγάπη της, κι εσύ είσαι εκείνος που λαχταρά τη γυμνότητά της… Έχει μείνει χωρίς φτερά όταν αφήνει την οικογένειά της… Αν δεν υπήρχαν οι νόμοι του σύμπαντος, δεν θα ήταν αιχμάλωτη της αλήθειας της… Αύριο οι ουρανοί θα σε ρωτήσουν: Θα την προστατεύσεις; Για χάρη της, ζήτησες το χέρι της σε γάμο;
Ή μήπως ήταν μια καμήλα που καβάλησες;
Ή ένα πρόβατο που έσφαξες;!
Είμαι η μητέρα της…
Ήταν απλώς ένα έμβρυο μέσα στη μήτρα!
Όπως ήσουν κι εσύ…
Όπως ήρθες κι εσύ…
Είναι η μητέρα σου, αν την προστατεύεις…
Είναι η ομορφότερη από όλες τις γυναίκες, αν την αγαπάς…
Είναι η σκιά σου πάνω στη γη,
κι εσύ είσαι πάντα η σκιά της…
Η αφοσίωσή της μένει όσο εσύ κρατάς την υπόσχεσή σου απέναντί της…
Για να βρίσκεσαι για πάντα στα βάθη της.
Μην πιστέψεις πως είσαι ο καβαλάρης
ή πως θα καβαλήσεις την πλάτη της!
Μην περιμένεις πως το σώμα της θα παρασύρει την ψυχή της…
Γίνε εκείνος που κατοικεί στη συνείδησή της και στην καρδιά της…
Γίνε ο σύντροφός της…
Να, αυτή είναι η πόρτα που κλείνω.
Ζήσε, λοιπόν, τη μαγεία της ζωής μαζί με τη μαγεία της…
Είναι τα δέντρα, αν θέλεις να ζήσεις στη σκιά της…
Τα όνειρα είναι αυτό που χρειάζεσαι, αν θέλεις να ζήσεις στο πλευρό της…
Και γίνε εκείνο το μισό που ζει μαζί με το άλλο της μισό… Είμαι η μητέρα της…
Με ακούς;!
Είμαι η μητέρα της… και δεν θα την πουλήσω…