μάζεψα αυτά τα λόγια από τα δάκρυα της μητέρας μου… δάκρυα που έπεφταν στη γη σαν να ξυπνούσαν κοιμισμένους σπόρους στην έρημο του κόσμου.
Στις επιλογές των μηνυμάτων μου προς αυτήν τη ζωή, αν είχα παιδιά όσες και οι χρονιές της υπόσχεσης, κι αν έπρεπε να διαλέξω ένα από αυτά για να οδηγήσει την πορεία της ελευθερίας προς το φως, δεν θα μπορούσα να βρω ζυγαριά δικαιοσύνης ανάμεσά τους.
Γι’ αυτό επιστρέφω σε εκείνη που της έδωσα την υπόσχεση όταν ήμουν εννέα χρονών, σε εκείνη της οποίας μάζευα τα δάκρυα για να μην τα καταπιεί η σκόνη της γης και ο καπνός από τις φλεγόμενες καρδιές. Μου έλεγε: «Άφησε τα δάκρυα να πέσουν, παιδί μου… ίσως ξυπνήσουν τη ζωή σε έναν σπόρο θαμμένο στην ξηρασία. Οι σπόροι είναι πολλοί στις ερήμους μας, η άμμος ακόμη περισσότερη… μα τα δάκρυα είναι λίγα.»
Και σήμερα, κυρίες και κύριοι, προσπαθώ να ανταλλάξω την καρδιά μου με την καρδιά της μητέρας μου και να επιλέξω με τη διαίσθησή της, την απλότητά της, την αγάπη της και τα δάκρυά της… δάκρυα για τα οποία είπε, καθώς αποχαιρετούσε τη ζωή μετά από περισσότερα από ογδόντα χρόνια: «Να θυμάσαι, Ζουχέιρ… όσα υποφέραμε εμείς είναι λιγότερα από το μηδέν μπροστά στα βάσανα ενός κόσμου χωρίς δικαιοσύνη.»
Zouheir Shalabi
Nicosia 2026