«Η Χώρα των Μαργαριτών»: Ένα φιλοσοφικό μυθιστόρημα που εξερευνά την ευτυχία, την αγάπη και το πεπρωμένο, σε μια προσπάθεια να κατανοήσει τη ζωή βαθύτερα, γραμμένο με το ύφος και τη γλώσσα ενός ποιητή, τη σκέψη ενός φιλοσόφου και τις προθέσεις ενός ανθρώπου.
Ένα επικό, ποιητικό και φιλοσοφικό μυθιστόρημα, ένα κλασικό έργο του αιώνα, χωρίς προηγούμενο στην ιστορία της αραβικής λογοτεχνίας. Κάθε φράση μέσα σε αυτό είναι εμβληματική. Κανείς, μετά τον μυθιστοριογράφο ή τον διηγηματογράφο, δεν μπορεί πραγματικά να κατανοήσει τη ζωή στις εφήμερες λεπτομέρειές της και, ταυτόχρονα, στην πιο βαθιά της διάσταση, την ανθρώπινη κατάσταση. Όσο περισσότερο ένας συγγραφέας ασχολείται με τη γλώσσα, τόσο περισσότερο έχει βιώσει τη ζωή στην πληρότητα και στο βαθύτερο βάθος της.
Ο δημιουργός αυτών των έργων έχει γράψει περισσότερες από πενήντα χιλιάδες σελίδες, στις οποίες δεν επανέλαβε ποτέ ούτε ένα νόημα, ούτε καν παραθέτοντας τον ίδιο του τον εαυτό, εκτός από τα γενικά θέματα που υιοθέτησε ως μεγάλο ανθρωπιστικό στόχο. Έχει ξεπεράσει τις δέκα εκατομμύρια λέξεις και τα σαράντα βιβλία, εξερευνώντας έναν απέραντο ορίζοντα ιδεών, οραμάτων και νοημάτων, και αξιοποιώντας το επικό μυθιστόρημα, το διήγημα, την ποίηση και το σενάριο με ένα εύρος που μπορεί να θεωρηθεί ανάμεσα στα σημαντικότερα επιτεύγματα της σύγχρονης αραβικής λογοτεχνίας.
…Ένα δείγμα από τη γλώσσα αυτού του μυθιστορήματος: Ο Κατακλυσμός
Δεν υπολογίσαμε το τίμημα της ύπαρξής μας…
Και βρισκόμασταν στις χώρες των άλλων,
πληρώνοντας τη ζωή μας ως τίμημα…
Αχ, και να μην είχαμε δει ποτέ τους κόσμους τους,
και να μην είχαν τοποθετήσει τόνους από πέτρες μέσα στα στήθη μας!
Και δεν επαναλαμβάνουμε πια τα λόγια τους:
«Είναι ντροπή να πεθαίνεις ταπεινωμένος.»
Μέσα σε όσα βλέπουμε εδώ, βρίσκεται το μυστικό της ευτυχίας μας.
Πόσο όμορφος είναι ο θάνατος στην αγκαλιά των άλλων,
αν όλοι γίνουν φίλοι μας…
Η μέρα μας είναι ένας μήνας…
και ο μήνας μας είναι μια αιωνιότητα…
Ξεχάσαμε πως στον κόσμο τους υπάρχει καταπίεση…
Τα μάτια τους είναι δόλια…
το όπλο τους είναι η διαφθορά…
Τα πάντα μαζί τους έχουν ένα τίμημα…
Κι αν το τίμημα δεν καταβληθεί,
τότε ανάμεσά τους υπάρχει ακολασία και προδοσία…
Τους ξεχάσαμε…
και ξεχάσαμε τις υποθέσεις τους…
Εδώ, η αγνότητα ανθίζει,
η πλάτη αναπαύεται
και τα λουλούδια χαίρονται…
Αγαπήσαμε, παίξαμε, περιπλανηθήκαμε, χαρήκαμε, ακούσαμε, χορέψαμε,
και τίποτε από τις υποθέσεις τους δεν μας αφορούσε…
Μα εμείς…
Μα εμείς κλάψαμε,
όταν ακούσαμε ξανά τα τύμπανά τους να χτυπούν την έβδομη μέρα τους…
Ύστερα το τύμπανο δυνάμωσε…
Η γη εξαγριώθηκε και ξεσηκώθηκε μπροστά τους,
και ο κορμός άρχισε να λυγίζει…
Με ποια, λοιπόν, ευλογία λένε ψέματα, εξαπατούν και σκοτώνουν,
ώσπου να χαθεί ο κορμός και το κλαδί…
Η ανάσταση ξυπνά ξανά,
και ο μαστός είναι στεγνός…
Δεν έχουν νόμο ούτε κανόνα για το σκοτωμό…
Κατέστρεψαν όλα τα καταφύγια,
και οι άντρες τους έγιναν φαλακροί…
Τα μαλλιά τους βρίσκονται στον λαιμό τους…
και τα μάτια τους είναι τυφλά…
Ώσπου αφάνισαν όλα όσα βρήκαν,
και ούτε ένας από αυτούς δεν απέμεινε…
Και οι κόσμοι τους τελείωσαν…
Η γη ανοίγει τις ρωγμές της…
και η κατάποση τελειώνει…
Zuhair Al-Shalabi Έγραψε τις ιστορίες του παππού του και της πατρίδας του, όπως έγραψε στη γλώσσα του εγγονού του και του μέλλοντος — του αναμενόμενου! Υπέμεινε την τραγωδία στην πιο ακραία μορφή της και βίωσε την αγάπη σε όλες τις όμορφες αποχρώσεις της, εκφράζοντας μια απέραντη λαχτάρα για την ευτυχία και την ομορφιά. Μέσα σε όλα αυτά, οι προσδοκίες του ήταν ανθρωπιστικές, υπερβαίνοντας τον ατομικισμό, τον φυλετισμό και τον ρατσισμό. Ένας κατάλογος πολλών από τα έργα του περιλαμβάνεται στο τέλος αυτών των ιστοριών. Είναι μια μορφή μέσα σε αυτή την ταραγμένη ιστορία.